Podobny proces stosowano także w ciałach niższego rzędu, szczególnie w miejskich ciałach kolegialnych (kuria, senaty miejskie itd). Tam lectiones senatus zwoływali raz na pięć lat urzędnicy zwani quinquennales. Ich zadaniem było usunąć z listy osoby zmarłe od ostatniej rewizji oraz niegodne dalszego zasiadania w radzie, a na ich miejsce wyznaczyć ustępujących urzędników lub, gdy takich brakowało, na ich miejsce znaleźć szanowanych obywateli spośród osób prywatnych ().
(82–80 p.n.e.), a konkretnie tzw. lex Cornelia de XX quaestoribus, w praktyce ograniczyły znaczenie lectionum senatuum, bowiem liczba senatorów wzrosła dwukrotnie (z ok. 300 do ok. 600), a w ich poczet automatycznie zaliczano także dodatkowo kwestorów, co ograniczyło rolę cenzorów. Mimo to – wbrew założeniom niektórych XIX-wiecznych historyków – brak jest dowodów na to, by instytucję lectionis senatus w ogóle zniesiono. Jednak, jako że nie brakowało już ustępujących urzędników i to oni mieli mieć pierwszeństwo przy dopisywaniu do listy senatorów, cenzorzy w praktyce stracili wolny wybór w kwestii nominacji.
Przypisy
Kategoria:Prawo rzymskie Kategoria:Ius publicum