Mimo tych mankamentów w filmie zaskakuje wiele ujęć mistrzowskich, z punktu widzenia sztuki filmowej, zwłaszcza obserwacje nieucharakteryzowanych twarzy, piegów, zepsutych zębów i wad skórnych. Są one modelowane światłocieniem, podobnie jak niepokojące krajobrazy i motywy architektoniczne na drugim planie. Praca kamery zapowiada już ujęcia do Fausta z października 1926. Murnau znakomicie podkreśla różne odcienie, wprawnie poruszając się między perłową bielą, szarościami i różnie nasiloną czernią. Elementy scenograficzne mają precyzyjną i szczegółowo zaplanowaną rolę na planie. Tartuffe (Tartüff) umieszczony w szatach niemieckiej komedii przypomina nieco Minnę von Branhelm z komedii Gottholda Ephraima Lessinga, uzyskując styl mozartowskiego intermezzo. Przy nim nawet tłusta, pruska Doryna wydaje się trochę lżejsza i przypomina postacie z płócien Jeana Chardina. Wielką zaletą filmu jest mistrzowskie zgranie przez Murnaua aktorów w kostiumach z epoki z rozbudowanymi dekoracjami. Zaskakująca i zachwycająca dla widza jest atrakcyjnie sfilmowana, podniecająca, perłowa płaszczyzna kobiecego dekoltu. W tym obrazie film niemiecki wyzwolił się z ciążącego nad nim częściowo wcześniej weryzmu.