Unieruchamianie wewnątrz nośnika Unieruchamianie wewnątrz nośnika polega na więzieniu komórek w materiałach włóknistych lub porowatych. Można stosować tzw. pułapkowanie (inkluzję) polegające na unieruchamianiu w matrycy żelu (zwykle w formie kuleczek o średnicy 0,3–3 mm). Jako nośnik zazwyczaj stosuje się alginian, poza tym chitozan, agar, pektynę, poliakryloamid, żywice epoksydowe. Jest to metoda najczęściej stosowana w biotechnologii.
Inną metodą jest wykorzystanie półprzepuszczalnych membran, które zapobiegają ucieczce komórek, biokatalizatorów z nośnika, a jednocześnie umożliwiają przepływ małocząsteczkowych produktów i substratów. Biokatalizatory są zamykane we wnętrzu kapsułki imitującej naturalne błony biologiczne (mikrokapsułkowanie) lub są oddzielane od środowiska przegrodą membranową stanowiącą płaską „folię” lub kapilarę. W pierwszym przypadku stosuje się membrany nylonowe, silikonowe, liposomowe, pochodne celulozy; w drugim – przegrody polimerowe z polichlorku winylu czy polipropylenu. Taki sposób immobilizacji rzadko wykorzystuje się do komórek, częściej do enzymów.