Zalesie rozparcelowano, w 1927 roku resztówkę wielkości około 100 hektarów kupili Żebrowscy, którzy byli ostatnimi właścicielami Zalesia.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku i zajęciu przez Rosję ziem Wielkiego Księstwa Litewskiego majątek znalazł się na terenie powiatu oszmiańskiego (ujezdu) guberni wileńskiej. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Zalesie znalazło się w składzie II RP, w gminie Bienica w powiecie oszmiańskim województwa wileńskiego. W 1926 roku gmina ta znalazła się w powiecie mołodeczańskim w tymże województwie, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Pałac thumb|left|240px|Główne skrzydło pałacu w 1877 roku thumb|left|240px|Świątynia grecka w parku thumb|left|240px|Cieniom Kościuszki thumb|left|240px|Plan parku z 1800 r. Michał Kleofas Ogiński zamieszkał w starym, drewnianym pałacu w Zalesiu w 1802 roku. Zlecił wykonanie projektu nowego pałacu profesorowi architektury Uniwersytetu Wileńskiego Michałowi Szulcowi, a samą budowę zlecił Józefowi Poussier. Pałac miał nietypowy kształt: składał się z dwóch, zróżnicowanych pod względem wysokości i długości skrzydeł ustawionych pod kątem prostym do siebie. Główne skrzydło miało 50 m długości, a skrzydło boczne, z oranżerią – 160 m.