Łatwo wyłamuje się. Posiada trwały pierścień. Powierzchnia pod pierścieniem podłużnie włókienkowata i biaława, u starszych owocników żółknąca. Miąższ Miąższ białawy, po uszkodzeniu żółknący. Brak wyraźnego smaku. Zapach słaby, migdałowy. Gatunki podobne pieczarka leśna (Agaricus sylvaticus), ale nie ma migdałowego zapachu i nie przebarwia się na żółto. pieczarka purpurowa (Agaricus dulcidulus). Ma bardziej jasnopurpurowy i bardziej włóknisty, a mniej łuskowaty kapelusz. pieczarka winnoczerwona (Agaricus semotus). Tylko na środku kapelusza posiada fioletowoczerwonawe, łuskowate włókienka. Cechy mikroskopowe Wysyp zarodników ciemnobrązowy. Zarodniki jajowate, gładkie, jednokomórkowe, o rozmiarach 5–6 × 3–4 µm. Podstawki maczugowate o rozmiarach 18–28 × 6–8 μm, 4-sterygmowe. Sterygmy o rozmiarach 2–3 μm. Cheilocystydy owalne, o rozmiarach 13–30 × 8–18 μm.
Występowanie i siedlisko Pieczarka liliowoczerwonawa znana jest tylko w Europie i Argentynie. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano tylko 2 stanowiska.
Naziemne grzyby saprotroficzne rosnące w parkach, ogrodach, liściastych lasach.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pieczarkowate