Sonatina powinna mieć jedną lub więcej wymienionych cech: krótkość, mniej części niźli cztery w późnoklasycznej sonacie; prostota techniczna; lżejszy, mniej poważny charakter; (w muzyce postromantycznej) neoklasyczny styl lub nawiązanie do muzyki wcześniejszej.
Pierwsza (lub jedyna) część jest zazwyczaj skrócona forma sonatowa, z małym lub żadnym rozwinięciem tematów. Z tego powodu, sonatina jest czasem definiowana, szczególnie w brytyjskiej wersji języka, jako krótka forma sonatowa, w której sekcja rozwinięcia jest jedynie formalnością, lub jej nie ma: po ekspozycji wchodzi krótki pasaż mostowy modulujący do tonacji wyjściowej do repryzy.
Sonatiny o dużych walorach artystycznych tworzyli: Beethoven, Busoni, Ravel, Szeligowski
Ważniejsi kompozytorzy sonatin Béla Bartók Ludwig van Beethoven Ferruccio Busoni Muzio Clementi Anton Diabelli Jan Ladislav Dussek Antonín Dvořák Friedrich Kuhlau Wolfgang Amadeus Mozart Siergiej Prokofjew Maurice Ravel Franz Schubert Jean Sibelius Tadeusz Szeligowski
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Miniatury (formy muzyczne)