W latach 1915–1917 w okresie I wojny światowej odbywał służbę wojskową w armii Cesarstwa Niemieckiego, po której zakończeniu uzyskał jeszcze w 1917 habilitację na Uniwersytecie Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem.
Po uzyskaniu habilitacji nauczał najpierw zagadnień starożytności, a począwszy od 1920 nauk ekonomicznych na Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie nad Menem. W 1923 przeniósł się jako profesor filologii i archeologii do Państwowej Akademii (Liceum Hosianum) w Braniewie (Braunsbergu). Na uczelni w Braniewie przejął pod opiekę założoną przez profesora Wilhelma Weißbrodta unikatową kolekcję zbiorów archeologii antycznej. Nadal (choć nie z tak wielkim zapałem jak Weißbrodt) rozwijał zbiory, m.in. z Rzymu sprowadził fragment sarkofagu ze sceną zaślubin oraz torso Trytona. Zasługą Lauma było również naukowe opracowanie i uporządkowanie zbiorów oraz przeniesienie ich w 1927 do nowej, muzealnej siedziby – przekazanego przez władze miasta budynku po byłym kasynie miejskim w Braniewie, s. 27..