Mimo zakazu, w czasie II wojny światowej na froncie wschodnim używali ich jednak snajperzy obu stron (Niemcy oficjalnie usankcjonowały takie użycie tej amunicji w 1944 roku, produkowanej pierwotnie na potrzeby obserwatorów lotniczych do ostrzału nieprzyjacielskich samolotów, ale tylko na froncie wschodnim).
Przykładem pocisku wskaźnikowego jest niemiecki B-Patrone (niem. Beobachtung – obserwacyjny) do naboju 7,92 × 57 mm Mauser. Przed II wojną światową podobne naboje wskaźnikowe 7,92 × 57 mm były produkowane w Polsce z oznaczeniem W (wybuchowy).
Podobną funkcję – ułatwienia celowania przez oznaczenie miejsca upadku pocisku – pełniły umieszczane w czepcach balistycznych ciężkich pocisków okrętowych woreczki z barwnikiem. Zabarwiając słup wody lub dym wybuchu na określony kolor pozwalały identyfikować, gdzie upadły pociski konkretnego okrętu, który strzelał pociskami z przypisanym sobie kolorem. Było to szczególnie istotne dla korygowania ognia okrętów operujących w eskadrze.
Zobacz też Amunicja dymna Amunicja smugowa
Przypisy
Kategoria:Amunicja