Po przybyciu do Francji zaczął używać pseudonimu „Benn”, które z czasem stało się jego oficjalnym nazwiskiem, którym posługiwał się do końca życia.

Podczas studiów w akademii, Benn tworzył formy geometryczne, ale nigdy nie został twórcą surrealistycznym, abstrakcyjnym malarzem. W 1932 Benn poznał tancerkę i aktorkę Gherę, którą poślubił w 1938, równocześnie zostając obywatelem francuskim. Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i przebywał w Bretanii, po rozpoczęciu niemieckiej okupacji przebywał w Rennes, skąd przesłał swoje prace do Salon d’Automne, zainteresował się wówczas rzeźbiarstwem. W 1941 Benn i jego żona zostali uwięzieni w obozie przejściowym w Beaune-la-Rolande, uwolniono ich dzięki wstawiennictwu profesora Marcela Brulé i krytyka sztuki Lo Duca. Następnie ukrywali się przez dwadzieścia sześć miesięcy z pomocą Jeana Paulhana; z osób poznanych wówczas przez Benna byli m.in. Paul Éluard, Marc Vaux, Frédéric Joliot-Curie i Robert Debré. W tym okresie Benn stworzył cykl 62 utworów inspirowanych motywami biblijnymi. Po zakończeniu działań wojennych w 1944 powrócił na stałe do Paryża i kontynuował pracę artystyczną.