W dzisiejszej filozofii dyskusja zagadnienia prawdy przebiega głównie między poglądami realistycznymi (realizm aletyczny, obejmujący też klasyczną definicję prawdy) a antyrealistycznymi (koncepcje nieklasyczne), dzielonymi obecnie na wspomniane już koncepcje pragmatyczne oraz epistemiczne, dzielone z kolei na koherencyjne, ewidencyjne (oparte na pojęciu oczywistości) i weryfikacjonistyczne (związane z antyrealizmem semantycznym).
Deflacjonizm wyraża sprzeciw wobec przedstawionej wyżej sytuacji wielkiej mnogości najróżniejszych definicji prawdy. Krytykuje tak koncepcje realistyczne, jak i antyrealistyczne, uznając je wszystkie za inflacyjne bądź inaczej treściwe teorie prawdy. Deflacjoniści zauważają, że wszystkie te koncepcje spełniają warunek trafności teorii prawdy Alfreda Tarskiego (Tarski wyróżnia język przedmiotowy i metajęzyk, dzięki czemu dochodzi do zdania (T): zdanie języka przedmiotowego X jest prawdziwe wtedy i tylko wtedy, gdy s, gdzie s jest przekładem X na metajęzyk i twierdzeniem rozpatrywanej teorii). Pomimo spełniania tego warunku wymieniane wyżej koncepcje różnią się między sobą.