w celu obrony wyspy przed atakami rzymskimi podczas wojen punickich; mogły zostać zbudowane, aby ostrzegać garnizon miasta Melita o zbliżaniu się wroga, lecz niektórzy historycy nie zgadzają się z tym, twierdząc, że ich lokalizacja nie ma sensu w kontekście systemu obronnego; mogły one powstać w wioskach, otaczających i broniących większego siedliska na terenie Żurrieq-Safi; mogły być zbudowane obok wiejskich posiadłości (willi), w celu ochrony gajów oliwnych i zakładów wytwarzających oliwę. Jednakże nie znaleziono żadnych pozostałości willi w pobliżu żadnej wieży. Wprawdzie kiedyś było ponad trzydzieści rzymskich willi na terenach wiejskich, być może jakaś sąsiadowała z wieżą, lecz dziś jest to nie do sprawdzenia, gdyż pozostałości większości z nich zostały zniszczone podczas stawiania współczesnego budownictwa, po reszcie pozostało niewiele; mogły być budowane w celu ochrony Malty przed atakami Herulów.
Uważa się, że wieże zostały porzucone około III wieku n.e.
Archeologia Pierwsze prace archeologiczne przy wieży Ta’ Wilġa zostały przeprowadzone przez Departament Muzeów w roku 1910. Wieża Tal-Baqqari została zidentyfikowana 6 września 1920 roku, lecz nigdy nie przeprowadzono odpowiednich prac.