Po jego śmierci odziedziczony majątek podzielono między żonę, Marię Wereszczyńską (1847–1906) i dwie córki: Marię (1876–1945) i Zofię. Bołtupie dostało się Zofii. Jej mąż Stanisław Osiecimski sprzedał wkrótce majątek Janowi Oskierce, który był (bądź jego spadkobiercy) ostatnim właścicielem majątku do 1939 roku.
W wyniku reformy administracyjnej w latach 1565–1566 Bołtupie weszło w skład powiatu oszmiańskiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej. Po III rozbiorze Polski w 1795 roku folwark znalazł się na terenie powiatu oszmiańskiego (ujezdu) guberni wileńskiej. W 1905 roku folwark liczył 77 mieszkańcówГошкевич И. И. Виленская губернія: Полный списокъ населенныхъ мѣстъ со статистическими данными о каждомъ поселеніи, составленный по оффиціальнымъ свѣдѣниямъ, Вильна, 1905, s. 228. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1922 roku Bołtupie wróciło do Polski, należało do gminy Graużyszki w powiecie oszmiańskim województwa wileńskiego, od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W 1931 majątek w 12 domach zamieszkiwały 73 osoby.
W 2009 roku we wsi mieszkało 16 osób.