Powierzchnię powlekano pobiałką (angobą), zdobienia malowano brązowawym rozcieńczonym pokostem w sposób swobodny, szkicowyZwrócono uwagę, że dekoracja ta ma więcej wspólnego z ówczesnym zdobieniem ścian domostw (np. na Delos) niż z malarskim dekorowaniem naczyń przy tradycyjnym zastosowaniu precyzyjnego rysunku (M.L. Bernhard: Sztuka hellenistyczna, dz. cyt., s. 472).. Główną dekorację rozmieszczano na ramionach zdobionych motywami roślinnymi i zwierzęcymi (rzadziej geometrycznymi: jajownik, kwadraciki) bądź też pojedynczymi przedmiotami, podczas gdy brzusiec pokrywano poziomymi pasami. Szczególne znaczenie miało zdobienie wyobrażeniami instrumentów muzycznych (kitara, syringa, harfa)Np. aleksandryjski lagynos z lirą i syringą przedzielonymi wieńcami, pochodzący z kolekcji Gołuchowskiej (nr inw. MNW 143341) z ok. III/II w. p.n.e. (M.L. Bernhard: Greckie malarstwo wazowe, dz. cyt., ryc. 62). oraz scenami swobodnych zabaw, wskazujące związek z używaniem tego naczynia podczas świątecznych obchodów w ptolemejskim Egipcie. Stosowano też nakładaną dekorację plastyczną. Tak zdobiony lagynos został utrwalony w rzeźbie starej pijaczki z monachijskiej Gliptoteki z drugiej połowy III w. p.n.e.Przypisywanej przez Pliniusza tzw. Myronowi II (J.A. Ostrowski: Słownik artystów starożytności. Katowice: Książnica 1994, s. 147).