Całą konstrukcję wieńczy prosty, płaski architraw, wsparty na pilastrach i nie wystający poza ich lico. Subtelne łuki między pilastrami są celową reakcją architekta na prostoliniowe rozwiązania, stosowane we współczesnym mu modernizmie. Wejście do budynku prowadzi przez umieszczony centralnie, przeszklony portyk wgłębny. Budynek wewnątrz podzielony został na dwie kondygnacje, niewidoczne na zewnątrz.
Wnętrze thumb|240px|Wnętrze Wnętrze muzeum stanowi Wielki Hol, zajmujący całą szerokość budynku i biegnące wokół niego piętro, na którym ulokowano kameralne galerie, połączone schodami, przerzuconymi przez Wielki Hol. Jego ściany wyłożono trawertynem, a sufit ozdobiono dużymi, okrągłymi panelami, pokrytymi złotymi liśćmi.
Piętro jest podzielone na dwie połowy, tworzące oddzielne i unikalne przestrzenie ekspozycyjne. Kolekcja stała mieści się w galerii południowej, natomiast eksponaty wystaw rotacyjnych i okresowych – w galerii północnej. Przestrzenie te połączone są pomostem, do którego prowadzą monumentalne, podwójne schody. Każda galeria ma wewnętrzną ścianę przeprutą otworem okiennym, umożliwiającym widok z galerii na piętrze na hol z rzeźbami poniżej oraz otwarty widok z każdego końca budynku. Ponieważ przestrzenie galerii są zasadniczo pomieszczeniami zamkniętymi, otwory te dają poczucie łączności z resztą budynku.