Zaraz po wybuchu II wojny światowej powróciła do rodzinnych Włoch, gdzie z powodzeniem kontynuowała swoją karierę sceniczną i filmową. Miranda występowała w filmach włoskich, francuskich, niemieckich i brytyjskich. Za rolę w nagrodzonym Oscarem dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego filmie Murach Malapagi (1949) René Clémenta zdobyła nagrodę dla najlepszej aktorki na 3. MFF w Cannes. Kolejnym sukcesem było Rondo (1950) Maxa Ophülsa.
Zagrała w filmie nowelowym Jesteśmy kobietami (1953), gdzie poza nią wystąpiły takie legendy jak Ingrid Bergman, Anna Magnani i Alida Valli. Inne ważne tytuły filmów z udziałem Mirandy to m.in. Przed potopem (1954) André Cayatte'a, Urlop w Wenecji (1955) Davida Leana, Opuszczeni (1955) Francesco Maselliego, Pustka (1963) Damiano Damianiego, Żółty Rolls-Royce (1964) Anthony’ego Asquitha, Trzewiki rybaka (1968) Michaela Andersona i Nocny portier (1974) Liliany Cavani.
Zasiadała w jury konkursu głównego na 8. MFF w Cannes (1955).
Jedynym mężem aktorki był włoski producent, reżyser i scenarzysta filmowy Alfredo