W maju 1919 wstąpiła na Wszechnicę Piastowską, czyli późniejszy Uniwersytet Poznański, gdzie studiowała, jednocześnie posiadając już doktorat. W 1920 uzyskała weryfikację doktoratu niemieckiego, jak również zatwierdzenie egzaminu z języka francuskiego i angielskiego. Uprawniało ją to do nauczania tych języków w szkołach średnich.
Była współzałożycielką i wieloletnią nauczycielką Państwowej Uczelni im. Dąbrówki w Poznaniu, organizatorką i pierwszą dyrektorką Gimnazjum i Liceum im. Klaudyny Potockiej w Poznaniu, nauczycielką w Liceum im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, jak również przewodniczyła Komisji Opiekunów Szkolnych Kół Krajoznawczych województwa poznańskiego. Społecznie nauczała i przygotowywała do matur dzieci niewidome.
W czasie II wojny światowej organizowała tajne nauczanie. Od sierpnia 1940 zatrudniona była w Śremie, w biurze Ostdeutsche Landbewittschafung. Pod koniec wojny zapędzono ją do prac okopowych najpierw w Śremie, a potem w okolicach Torunia.