Styl ten nabrał wyraźnego znaczenia dzięki różnym wystawom, które były organizowane w całym kraju w tym okresie zgodnie z modelem ustanowionym przez World's Columbian Exposition w Chicago w 1893 roku. Budynek Kearneya, choć starannie opracowany, jest pod względem rozmiarów nieco skromniejszy od głównych zabytków reprezentujących ten styl. Lokalnie jest jednak ważnym punktem orientacyjnym i znaczącym projektem Jamesa Knoxa Taylora.
Wygląd zewnętrzny Architekt zastosował grecki porządek architektoniczny. Budynek został wzniesiony z kamiennych bloków, posadowionych na kamiennym fundamencie. Do wejść w zachodniej i południowej ścianie budynku prowadzą granitowe schody. Główne zewnętrzne elementy architektoniczne budynku to kolumny toskańskie oraz wspierające je belkowanie ozdobione gzymsem, a także wieńcząca całość balustrada skrywająca płaski dach. Ściany budynku są płaskie i pozbawione dekoracji. Okna i drzwi parteru są zwieńczone nadprożami. Z uwagi na potrzebę powiększenia zaplecza technicznego muzeum, na jego tyłach w połowie lat 50. wzniesiono nowy obiekt.