Z czasem lewockie baszty straciły na znaczeniu obronnym. Ich utrzymanie obciążało budżet miejski, dlatego wiele z nich przeznaczono na inne cele. W 1788 r. zdecydowano się przebudować Basztę Kupiecką na więzienie, ponieważ dotychczasowe, istniejące w piwnicach ratusza, już nie wystarczało. Obiekt został poddany inwentaryzacji, powstały plany przebudowy, jednak na skutek różnych zawirowań politycznych prac budowlanych nie podjęto. Do pomysłu wrócono w 1811 r., kiedy to miasto zleciło projekt przebudowy majstrowi Antonovi Veselovskému. Prace przygotowawcze trwały do 1825 r., ale budowy ostatecznie zaniechano.
Już w 1803 r. cesarska Komora Dworska wydała zgodę na sprzedaż poszczególnych części lewockich budowli obronnych na cele mieszkalne, a miejskich fos – na sady i ogrody. Również Baszta Kupiecka przeszła w końcu w prywatne ręce i przez długie lata służyła następnie jako obiekt mieszkalny. Jeszcze po II wojnie światowej jej właścicielami była rodzina Drahušów, która w przyległym fragmencie fosy prowadziła znaną szkółkę drzew owocowych.