Po I wojnie światowej przez pewien czas dyrektorował zakładom mechanicznym Ostdeutsche Maschinenfabrik, działał również w organizacji paramilitarnej Stahlhelm. Po remilitaryzacji Niemiec, w 1936 został przyjęty w stopniu majora do Wehrmachtu, początkowo jako jeden z oficerów w garnizonie Elbląg, a od października 1937 - szef szkolenia. 26 sierpnia 1939 wyznaczony na dowódcę 400 Pułku Piechoty, w składzie 228 Dywizji Piechoty wziął udział w kampanii wrześniowej, a następnie w kampanii francuskiej 1940 roku. Następnie dowodził m.in. 61 Rezerwowym Pułkiem Piechoty (od 8 października 1940), 377 Pułkiem Piechoty (walczącym na froncie wschodnim w składzie 225 Dywizji Piechoty; od 13 stycznia 1941), a ostatecznie od 10 lipca 1942 269 Zapasowym Pułkiem Piechoty. 20 sierpnia 1944 przeniesiony do rezerwy kadrowej Oberkommando des Heeres, z dniem 1 września tego roku został wyznaczony na dowódcę Festung Elbing. Dowodził obroną Elbląga aż do 9 lutego, gdy grupa bojowa pod jego dowództwem wyrwała się z okrążenia i przebiła do linii niemieckich. Następnie krótko dowodził obroną Gdańska (20 lutego) i Helu.