Struktura utworu Walc Schönbruńczycy posiada klasyczną konstrukcję romantycznego walca koncertowego. Rozpoczyna go krótka introdukcja, na którą składa się kilka wyraźnie zaznaczonych akordów. Następuje teraz ekspozycja pięciu kolejnych tematów walcowych utrzymanych w metrum 3/4; każdy z nich składa się z dwóch podtematów, tak, że tematów walcowych jest de facto dziesięć. Po skończeniu tematu 5B pojawiają się ponownie temat 1A, a zaraz po nim temat 4B. Utwór kończy się niezbyt rozbudowaną kodą.
Temat walcowy 1A:
Charakter utworu Zarówno tematyka, nastrój, konstrukcja formalna, jak i instrumentacja utworu umieszczają go w głównym nurcie XIX-wiecznej muzyki romantycznej. Utwór przepojony jest atmosferą starego Wiednia, oddaje panujący w nim nastrój, a także być może tęsknotę za odchodzącą belle époque.
Dziedzictwo Przez ponad dwadzieścia lat walc Schönbruńczycy uważany był za najpiękniejszy walc koncertowy do czasu powstania Nad pięknym modrym Dunajem Johanna Straussa (syna). W czasie swojego powstania zaliczano go do tzw. „muzyki lekkiej”. Obecnie wykonywany jest z całą powagą przez najbardziej uznawane zespoły orkiestrowe, m.in.