RAF Fighter Command zorganizował obronę Wielkiej Brytanii na czterech obszarach geograficznych, zwanych „Grupami”: 10 Grupa pod wodzą marszałka lotnictwa Quintina Branda, obejmującego południowo-zachodnią Anglię i Walię, 11 Grupa pod wodzą marszałka lotnictwa Keitha Parka, obejmującego Londyn i południowy wschód, 12 Grupa pod wodzą marszałka lotnictwa Trafforda Leigh-Mallory’ego, obejmującego English Midlands, East of England i części północnej Anglii, 13 Grupa pod wicemarszałkiem lotnictwa Richardem Saulem, obejmująca pozostałą część północnej Anglii, południe Szkocji i Irlandię Północną.
„Grupy” zostały podzielone dodatkowo na sektory. Główne lotnisko myśliwskie w każdym sektorze, zwane stacją sektorową, zostało wyposażone w salę operacyjną, z której przekazywano pilotom rozkazy do walki powietrznej z Niemcami.