Pierwszymi czołgami na wyposażeniu armii kajzera były brytyjskie czołgi Mark IV i Mark A, zdobyte podczas bitwy pod Cambrai w 1917 roku. W specjalnych warsztatach przystosowano je do użytku, przezbrojono w działa Nordenfelt kalibru 57 mm i karabiny maszynowe Maxim MG08 kalibru 7,92 mm; prawdopodobnie kilka „żeńskich” czołgów Mark IV uzbrojono w przeciwpancerne karabiny M1918 kalibru 13,25 mm. Dodatkowo czołgi „zaopatrzono” w Krzyż Żelazny jako godło państwowe i nową farbę maskującą. Niemcy zdobyli także niewielką liczbę francuskich czołgów St. Chamond M16 i Renault FT, ale używano ich głównie do testów.
Czołgi, których nie dało się zabrać z pola bitwy, były pozbawiane uzbrojenia i wysadzane, aby nie mogły dostać się w ręce wroga. Liczba zdobycznych „tanków” znacznie przekraczała liczbę pojazdów produkowanych przez niemiecki przemysł zbrojeniowy, dzięki czemu tworzono całe jednostki pancerne w nie wyposażone. Do końca września 1918 roku Niemcy zdobyli w sumie 170 czołgów ententy. W tym czasie gotowych do użycia było 35.
Zobacz też Niemieckie czołgi zdobyczne w okresie II wojny światowej
Bibliografia
Kategoria:Niemieckie czołgi I wojny światowej