14 kwietnia 1941 Finucane został skierowany do nowo utworzonego 452 australijskiego dywizjonu, jako dowódca eskadry; tego samego dnia otrzymał awans na stopień kapitana (flight lieutenant)Stokes 1983, s. 49–51.. Nazajutrz odbył swój ostatni lot w 65 dywizjonie osiągając swoje piąte zwycięstwo uzyskując tym samym tytuł asa. 25 kwietnia został odznaczony Distinguished Flying Cross. Jego początek w 452 dywizjonie nie był imponujący. 3 maja 1941 podczas lotu na rozpoznanie z dowódcą, majorem Royem Duttonem, zbliżył się za bardzo do samolotu dowódcy i zahaczył śmigłem o jego ogon. Natychmiast powiadomił dowódcę przez radio o zaistniałej sytuacji. Dutton leciał za nisko na skok ze spadochronem i zdecydował się na przymusowe lądowanie, w trakcie którego połamał sobie żebra. Finucane przeprosił za błąd, tłumacząc że jego spitfire, jako jedyny, jest wyposażony w metalowe śmigło, które zapewniło mu dodatkową prędkość. Mimo incydentu został tymczasowym dowódcą w zastępstwie rannego Duttona. w maju 1941 dywizjon został przezbrojony w spitfire’y Mk II, Finucane otrzymał spitfire’a z numerem P8038, który poprzednio służył w dywizjonie 303. Był to pierwszy z czterech samolotów Paddy’ego oznakowany charakterystycznym Shamrockiem (trójlistną koniczyną, symbolem Irlandii).