Historia Podczas prac wykopaliskowych odkryto tutaj pozostałości funkcjonującego w VI w. bizantyńskiego klasztoru oraz groty, w której, zgodnie z tradycją, Jezus spędził noc w oczekiwaniu na doprowadzenie przed sąd Piłata. Klasztor został zniszczony w czasie najazdu perskiego w 614 roku. Jego istnienie potwierdza późny dokument z około 675 roku, który identyfikujący ten teren jako miejsce ewangelicznego epizodu, jednak równocześnie umieszcza biblijne spotkanie Jezusa z Kajfaszem (i zaparcia się Piotra) w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła Świętego Syjonu. Zdaniem biblisty Jerome’a Murphy’ego-O’Connora, bardziej prawdopodobne jest lokalizacja pałacu Kajfasza na szczycie wzgórza, gdzie w bezpośrednim sąsiedztwie Bazyliki Zaśnięcia NMP, na terenie należącym do Kościoła ormiańskiego, archeolodzy odkryli pozostałości luksusowych domów z okresu herodiańskiego.
W miejscu, w którym obecnie znajduje się kościół św. Piotra in Gallicantu, krzyżowcy wznieśli małą świątynię pod tym samym wezwaniem, która nie przetrwała po zakończeniu krucjat. Teren pod kościół został zakupiony w 1888 roku przez zakon asumpcjonistów.