Historia Grobowiec zbudowano ok. 50 n.e. za panowania cesarza Klaudiusza. Kilkakrotnie jest wzmiankowany w różnych źródłowych dokumentach starożytnych. Zgodnie z nimi, królowa Helena z Adiabene wraz z rodziną przyjęła judaizm, a następnie przeniosła się do Jerozolimy, gdzie podobno zbudowała kilka pałaców. Talmud opisuje dary, jakie królowa przekazała Świątyni Jerozolimskiej. Królowa (zmarła między 56 i 58 n.e.) i dwaj jej synowie zostali pochowani w Grobowcu.
Grobowiec odkrył w 1895 francuski badacz Louis Félicien de Saulcy (1807-1880), który nazwał go Grobowcem Królów, gdyż identyfikował go z grobami królów Judy. Stwierdził, że grobowiec został wcześniej splądrowany; ocalałe wyposażenie grobowca częściowo przekazał do Muzeum Luwru. Grób został zakupiony przez bankierów - braci Pereire w 1871 i podarowany przez nich Francji w 1886. Prawa Francji do tej posiadłości potwierdziły układy francusko-osmańskie, zawarte w Mytilene w 1901 i Konstantynopolu w 1913, ustanawiające "protektorat" Francji nad tą posesją. Został on potwierdzony przez następców Imperium Osmańskiego: Państwo Izrael w 1949 (Porozumienia Chauvel / Fischer) i Autonomię Palestyńską w 1997.
Przypisy
Kategoria:Architektura w Jerozolimie Kategoria:Wschodnia Jerozolima Kategoria:Stanowiska archeologiczne w Izraelu Kategoria:Grobowce Kategoria:Zabytki Izraela