Lasek Złotoryjski – zabytkowy park leśny zlokalizowany w południowo-zachodniej części Legnicy, na Wysoczyźnie Chojnowskiej o powierzchni 52 hektarów. Obok Lasku Pawickiego jeden z dwóch największych obszarów leśnych w granicach miasta.
Historia thumb|Pomnik (ława) Samuela Beniamina von Ruffera, fundatora północnej części Lasku Złotoryjskiego w 2018 r. Zaczątkiem Lasku Złotoryjskiego był Bürgerwäldchen (Lasek Mieszczański), założony w 1890 roku po południowej stronie ulicy Złotoryjskiej, na terenie należącym do konsorcjum legnickich mieszczan. Do założenia nowego parku miał skłonić burżuazję miejską sukces wystawy ogrodniczej, odbywającej się w mieście w roku 1890. Uprzednio na zboczach Wzgórza Zwycięstwa wydobywano glinę i piasek pod rozwijane na przełomie XIX i XX wieku budownictwo mieszkaniowe i użytkowe oraz niewielkie złoża węgla brunatnego na potrzeby pobliskich cegielni. Południową część parku założono na obszarze dwustu morg, dokonując nasadzeń 40 tysięcy drzew różnych gatunków. Lasek był podzielony na części tematyczne: parkową, leśną oraz wygrodzony żywopłotem zwierzyniec z danielami, sarnami i bocianami. W 1901 roku park powiększono o polanę z roślinnością górską sprowadzoną spod Merseburga, która miała stanowić początek ogrodu botanicznego (zamiaru tego nie dokończono).