Dla każdego dzieła wchodzącego w skład programu nauczania, przeznaczonego do powielania i rozpowszechniania, komisja profesorów (tzw. peciarii) sporządzała skorygowany i cenzurowany wzorzec – egzemplarz, składający się z luźnych składek, który służył za podstawę do dalszych odpisów. Następnie stacjonariusz otrzymywał lub kupował taki wzorzec i potem za kaucją rozdzielał kopistom poszczególne składki – pecje do powielania.
Dzielenie egzemplarza wzorcowego (exemplar) na składki pozwalało zwiększyć jego dostępność - poszczególne części dzieła mogły być przepisywane równolegle przez różnych kopistów, a jednocześnie korzystano z tego samego egzemplarza. Cenę za wypożyczanie ustalały uniwersytety i księgarze nie mogli jej samodzielnie podnosić. Zobowiązani byli też wypożyczać składki wszystkim chętnym.
Rękopisy wykonane systemem pecji można poznać po widocznej zmianie koloru atramentu i różnicy duktu pisma, występujących w poszczególnych składkach, pisanych przez różnych kopistów, oraz po liczbowaniu pecji i uwagach, jakie robili kopiści i korektorzy na marginesach odpisów.