W 1959 r. odszedł z pracy na Uniwersytecie Wrocławskim i do września 1966 r. pracował jako adwokat, a następnie radca prawny. W 1961 r. uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych na podstawie pracy dot. rozwoju ludnościowego Afryki Północnej. Od 1963 r. wrócił na uczelnię i jako pracownik w Katedrze Geografii Ekonomicznej Uniwersytetu Wrocławskiego wykładał statystykę i geografię Afryki. W 1978 uzyskał habilitację z geografii ekonomicznej, a w 1988 został profesorem nadzwyczajnym.

W latach 1974–1978 był kierownikiem Zakładu Geografii Ekonomicznej, a od roku 1978 był kierownikiem Zakładu Geografii Społecznej i Ekonomicznej i pozostał na tym stanowisku do przejścia na emeryturę w 1995 r. Od 1981 do 1987 r. pełnił funkcję dyrektora Instytutu Geograficznego.

Prowadził badania w zakresie demografii społecznej, geografii ludności, geografii społecznej, geografii miast oraz zastosowań metod ilościowych i metodologii badań empirycznych. Autor 90 prac naukowych, promotor 8 doktorów i ok. 200 magistrów. Działał w Polskim Towarzystwie Geograficznym, Komisji Prognoz Demograficznych Głównego Urzędu Statystycznego, Związku Nauczycielstwa Polskiego, NSZZ Solidarność i zasiadał w Radzie Miejskiej Wrocławia.

Zmarł 8 listopada 2004 r.