Na zachodnio-południowym zboczu góry Valtenberg znajdują się wyrobiska nieczynnego kamieniołomu, wypełnione obecnie wodą. Zbocza wzniesienia trawersują liczne leśne drogi i ścieżki. Wzniesienie wyraźnie wydzielają wykształcone doliny rzeczne, a od pobliskich wzniesień oddzielone jest niewielkimi siodłami. Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona część szczytowa z wieżą widokową czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.
Budowa geologiczna Wzniesienie zbudowane jest z dwóch rodzajów granodiorytu, granodiorytu łużyckiego i odporniejszego granodiorytu dwu łyszczykowego, Dominującym jest granodioryt biotytowy składający się głównie ze skalenia, kwarcu i biotytu, nazywany potocznie granitem łużyckim. W masywie występuje warstwa z krzemienia, sięgająca do poziomu 150 m poniżej szczytu, oraz rudy złota i srebra. Valtenberg należy do jednych z największych masywów granitowych. Powstał w orogenezy alpejskiej, w której obszarowi został nadany obecny kształt. Valtenberg wraz z wypiętrzeniem Alp został wyniesiony powyżej doliny (Wesenitzt). Ostateczne uformowanie wzniesienia nastąpiło w okresie ostatnich zlodowaceń. Lodowiec ściął wierzchołek góry i uformował zbocza.