Klewicę Owadowską Stanisław Owadowski sprzedał w 1574 roku Jerzemu Bułhakowi, od którego ta Klewica była zwana również Bułhakowszczyzną. W 1587 roku jej dziedzicem był Balcer Wesiołowski. W 1592 roku kupił on od Jana Koszczycy również Klewicę Koszczycowską i obie swoje Klewice w 1596 roku sprzedał Mikołajowi Bułhakowi, a ten – dwa lata później – Janowi Korsakowi, pisarzowi ziemskiemu oszmiańskiemu. Korsak w 1610 roku sprzedał swoje ziemie Stanisławowi Zwiartowskiemu, który po 2 latach sprzedał je Jaroszowi Piaseckiemu, który w tym samym roku kupił Klewicę Hlebowiczowską i w 1620 roku sprzedał Klewice Pawłowi Sapieże, podkanclerzowi litewskiemu. Po podziale (eksdywizji) zadłużonych holszańskich dóbr Sapiehów połowę Klewicy otrzymał Franciszek Leśnowolski, starosta brański, a drugą – Mikołaj Gruźdź. Córka Gruździa sprzedała część swego majątku w 1684 roku Wawrzyńcowi Żemle, podstarościemu oszmiańskiemu, a jego syn Marian w 1706 roku zbył ją Andrzejowi Grabskiemu. Natomiast część Leśnowolskich odziedziczyli Józef i Katarzyna, marszałkostwo lidzcy, a następnie przeszła ona na Stefana Cedrowskiego, od którego w 1747 roku kupił ją wyżej wymieniony Andrzej Grabski.