Współkonsekratorami byli biskup Annecy Pierre-Joseph Rey oraz biskup Saint-Jean-de-Maurienne Alexis Billiet.
W swojej diecezji podjął się misji nawracania licznych waldensów. W 1844 został radcą królewskim, a w 1847 nadzwyczajnym radcą stanu. 9 maja 1848 złożył dymisję z biskupstwa w proteście przeciwko edyktowi królewskiemu, który znosił cenzurę kościelną i wprowadzał na łamy pism kościelnych zatwierdzone przez władze cywilne tematy niereligijne. 3 lipca 1848 papież Pius IX mianował go arcybiskupem in partibus infidelium Sebastii. Przez króla został mianowany ministrem stanu.
2 czerwca 1852 mianowany arcybiskupem Genui, co zatwierdził papież Pius IX 27 września 1852. Pośredniczył w napiętych stosunkach pomiędzy Królestwem Sardynii a Rzymem. 17 marca 1861 ogłosił powstanie Zjednoczonego Królestwa Włoch.
Uważany był za liberalnego hierarchę. Uważał, że armia piemoncka nie ma obowiązku sumienia odmówić zajęcia terytoriów papieskich. Odradzał ekskomunikować Wiktora Emanuela II. Z drugiej strony dbał o prawa duchowieństwa i o łagodzenie antyklerykalnych ustaw Królestwa Włoch. 7 sierpnia 1869 z przyczyn zdrowotnych złożył rezygnację z arcybiskupstwa Genui. Zmarł 18 października 1870.
Bibliografia Catholic-hierarchy GCatholic treccani.it
Kategoria:Arcybiskupi Genui Kategoria:Włoscy politycy Kategoria:Urodzeni w 1793 Kategoria:Zmarli w 1870 Kategoria:Sabaudzcy politycy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Turyńskiego