3 sierpnia 1942 w walce powietrznej został zestrzelony, jednak zdołał wyskoczyć na spadochronie mimo ciężkich oparzeń i ran nóg. 16 czerwca 1944 w walce został lekko ranny. Podczas wojny wykonał samolotami ŁaGG-3, Ła-5 i Ła-7 345 lotów bojowych, w 85 walkach powietrznych strącił osobiście 40 samolotów wroga (w tym jeden z nich taranując). Po wojnie do lipca 1946 służył w Siłach Powietrznych Centralnej Grupy Wojsk stacjonującej w Austrii i w Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, od maja 1951 do maja 1954 dowodził 925 pułkiem lotnictwa myśliwskiego w Taurydzkim Okręgu Wojskowym/Siłach Powietrznych Floty Czarnomorskiej w Eupatorii. Od maja 1954 do grudnia 1955 dowodził 24 Gwardyjską Dywizją Lotniczą Sił Wojskowo-Powietrznych 4 Floty Bałtyckiej w obwodzie królewieckim, w latach 1955-1956 był pomocnikiem dowódcy tych sił (w Królewcu), 1956-1958 pomocnikiem dowódcy, a 1958-1962 zastępcą dowódcy Sił Wojskowo-Powietrznych Floty Bałtyckiej. W 1964 ukończył Akademię Sztabu Generalnego, pracował jako szef wydziałów w Głównym Zarządzie Organizacyjno-Mobilizacyjnym Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR, 1966-1980 był generalnym inspektorem lotnictwa Floty Wojskowo-Morskiej Inspekcji Sił Wojskowo-Powietrznych, później pracował w Wojskowo-Powietrznej Akademii Inżynieryjnej im.