Woroszyłowa i został dowódcą 122 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej Sił Wojskowo-Powietrznych Floty Północnej, 3 sierpnia 1953 otrzymał stopień generała majora lotnictwa. Od stycznia 1957 do czerwca 1960 był zastępcą dowódcy Sił Wojskowo-Powietrznych Floty Czarnomorskiej ds. obrony przeciwlotniczej, od czerwca 1960 do października 1966 I zastępcą dowódcy 14 Samodzielnej Armii Obrony Przeciwlotniczej (od 7 maja 1966 w stopniu generała porucznika), potem generalnym inspektorem Obrony Przeciwlotniczej Inspekcji Sił Wojskowo-Powietrznych Państw-Stron Układu Warszawskiego Zarządu Głównodowodzącego Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Kraju, a od czerwca 1968 do września 1970 starszym doradcą dowódcy obrony przeciwlotniczej ZRA. Od stycznia 1971 do stycznia 1975 wykładał w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego, w czerwcu 1975 zakończył służbę wojskową. Został pochowany na Cmentarzu Wwiedieńskim.