Budowę obecnego, gotyckiego kościoła rozpoczęto po pożarze klasztoru w 1259, a poświęcony został w 1379.
Klasztor cieszył się opieką hrabiów, a następnie książąt Bergu, którzy obdarzali go licznymi nadaniami. Stanowił jednocześnie przez wieki nekropolię tego rodu książęcego (pochowano tu 14 hrabiów i książąt Bergu, ostatnim był Wilhelm II, zmarły w 1511). Otrzymywał też przywileje od papieży i arcybiskupów Kolonii. Rozkwit klasztoru obrazuje fakt, że jeszcze w XII w. zdołał założyć pięć klasztorów filialnych (w tym dwa na terenie Polski: w Łeknie w 1143 i Lądzie w 1144). W końcu tego stulecia tutejsi zakonnicy założyli także w pobliskiej Kolonii Altenberger Hof, który służył organizacji handlu oraz pozwalał uczestniczyć w życiu ekonomicznym metropolii; służył także jako rezydencja hrabiów i książąt Bergu podczas ich pobytu w tym mieście. Od XIII w. opat z Altenbergu sprawował kontrolę także nad licznymi klasztorami żeńskimi zakonu cysterskiego. Klasztor stanowił centrum pielgrzymkowe dzięki relikwiom św. Urszuli i 11 tysięcy dziewic.