Epizod ten znajduje się w powstałym między 1250 a 1253 Traktacie o cudach, napisanym przez Celańczyka z polecenia generała Jana z Parmy. Włoszka Chiara Frugoni przesuwa górną granicę powstania ikony na około 1240, wyłączając możliwość korzystania z Traktatu o cudach. Wreszcie francuski mediewista André Vauchez, odwołując się do zebranej przez siebie bogatej ikonografii, datuje dzieło na okres między 1243 a 1245, a na pewno przed 1266, kiedy generał franciszkanów Bonawentura z Bagnoregio opublikował Życiorys większy św. Franciszka, oficjalną biografię „Biedaczyny”, nakazując jednocześnie zniszczenie wszystkich dotychczasowych biografii świętego. Od tego momentu biografie bonawenturiańskie stały się jedynymi dozwolonymi dokumentami w łonie Zakonu Braci Mniejszych prezentującymi życie Asyżanina.