W dwóch ostatnich trójwierszach pojawia się paralelizm myśli i obrazu, pozwalający wyrazić radość i wyzwolenie myśli, jednakże tym bardziej zostaje podkreślona samotność podmiotu lirycznego. Sonet ten jest jedynym radosnym sonetem w cyklu.
Miejsce w cyklu Sonet Żegluga zgodnie z podziałem Władysława Folkierskiego oraz Czesława Zgorzelskiego jest zaliczany do pierwszej grupy czterech sonetów morskich (Stepy akermańskie, Cisza morska, Żegluga, Burza), natomiast zgodnie z podziałem Juliusza Kleinera jest drugim sonetem z trylogii morskiej (Cisza morska, Żegluga, Burza).
Analiza wersyfikacyjna Sonet jest napisany trzynastozgłoskowcem i zbudowany zgodnie z zasadami budowy sonetu poezji prowansalskiej oraz stosowanymi przez Petrarkę (czternastowierszowa struktura sonetu podzielona na dwa czterowiersze i jeden sześciowiersz), przy użyciu wyłącznie rymów żeńskich, padających na istotne dla treści sonetu słowa. W dwóch pierwszych czterowierszach układ rymów jest abba abba, natomiast w sześciowierszu, rozkładającym się na dwa trójwiersze, cde cde.