Po rozwiązaniu Brygady ukrywał się w stodole rodzinnego gospodarstwa w Czerwonym Polu, później u siostry Emilii w miejscowości Miła. Na początku 1945 r. pracował przy wyrębie lasu. Został aresztowany przez NKWD, lecz wobec braku dowodów 'winy" został zwolniony po przesłuchaniu i rewizji osobistej. Wobec grożącej dekonspiracji, postarał się o dokumenty uprawniające do tzw. repatriacji.
W sierpniu 1945 r. złożył egzamin na telegrafistę, rozpoczął pracę na stacji PKP i osiadł na stałe w Inowrocławiu. W pracy poznał przyszłą żonę - Bronisławę z Lachowskich, z którą wziął ślub w 1946 r. Zdekonspirowany na skutek donosu. W marcu 1946 aresztowany przez UBP. Poddany torturom. Zwolniony w listopadzie 1946 roku. Ponownie aresztowany w styczniu 1947 r. Później jeszcze kilkakrotnie zatrzymywany, pozostawał pod stałą obserwacją UB do 1956 r. Poddawano go szykanom ze względu na przeszłość w AK i obawy władz o kontynuowanie działalności niepodległościowej.
Po roku 1989 piastował funkcję prezesa inowrocławskiego koła Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Był inicjatorem lokalnych obchodów rocznic powstania warszawskiego.