Brał udział w wojnie z Polską, walkach z armią Petlury i wojskami Stanisława Bułak-Bałachowicza, w maju-czerwcu 1920 przebywał w polskiej niewoli. W czerwcu 1921 został dowódcą kompanii, w styczniu 1923 zastępcą szefa i następnie szefem sztabu 49 pułku piechoty w Niżnym Nowogrodzie, od marca 1926 pracował w sztabie Białoruskiego Okręgu Wojskowego jako szef oddziału, potem zastępca szefa wydziału, później studiował w Akademii Wojskowej im. Michaiła Frunzego, od 1926 należał do WKP(b). Od lutego 1936 do listopada 1937 był zastępcą szefa wydziału operacyjnego sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, później kierownikiem wojskowym , od grudnia 1939 wykładowcą katedry przygotowania bojowego Państwowego Instytutu Kultury Fizycznej, a po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 dowódcą 630 pułku piechoty 107 Dywizji Piechoty 24 Armii Frontu Rezerwowego.
We wrześniu 1941 wyróżnił się w walkach pod Jelnią, później uczestniczył w bitwie pod Moskwą i pod Tułą, w maju 1942 został dowódcą 100 Dywizji Piechoty w Archangielskim Okręgu Wojskowym;