Po powrocie dowodził Siłami Wojskowo-Powietrznymi Syberyjskiego Okręgu Wojskowego, w 1940 skończył kursy przy Akademii Sztabu Generalnego Armii Czerwonej, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała majora lotnictwa i w listopadzie 1940 został dowódcą 43 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej Sił Wojskowo-Powietrznych Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego, od 22 czerwca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami; pierwszego dnia wojny strącił 2 niemieckie samoloty. Uczestniczył w walkach obronnych na Białorusi, bitwie pod Smoleńskiem i bitwie pod Moskwą, w listopadzie 1941 został mianowany naczelnikiem Zabajkalskiej Wojskowej Lotniczej Szkoły Pilotów w Ułan Ude, a w kwietniu 1942 naczelnikiem szkoły lotniczej w Taszkencie. W grudniu 1942 wrócił na front jako dowódca 303 Lotniczej Dywizji Myśliwskiej, brał udział w operacji orłowskiej, smoleńskiej, newelsko-gorodokskiej, witebsko-orszańskiej, białoruskiej, nadbałtyckiej i wschodniopruskiej. Do kwietnia 1945 wykonał 153 loty bojowe, wziął udział w 48 walkach powietrznych, w których strącił 10 samolotów wroga. W 1950 ukończył Wyższą Akademię Wojskową im. Woroszyłowa, później m.in. dowodził dywizją lotniczą na Dalekim Wschodzie, w październiku 1960 zakończył służbę wojskową. Otrzymał honorowe obywatelstwo Paryża.