Później dowodził pułkami w Moskiewskim i Leningradzkim Okręgu Wojskowym, w 1937 został zastępcą dowódcy dywizji piechoty, 1938-1939 był zastępcą dowódcy korpusu w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, 1939-1940 dowodził 59 Dywizją Piechoty na Dalekim Wschodzie. W maju 1941 ukończył kursy doskonalenia kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej im. Frunzego, po czym wrócił do dowodzenia dywizją, w czerwcu 1941 objął dowództwo 3 Korpusu Powietrznodesantowego w Perwomajsku, od lipca 1941 walczył na Froncie Południowo-Zachodnim wojny z Niemcami jako dowódca tego korpusu.
Od października 1941 do czerwca 1943 dowodził Wojskami Powietrznodesantowymi, brał udział w bitwie pod Moskwą, operacji wiaziemskiej i walkach na kierunku diemianskim, od czerwca do listopada 1943 był zastępcą dowódcy 29 Korpusu Piechoty Gwardii, a od listopada 1943 do września 1944 dowódcą 4 Korpusu Piechoty Gwardii, od 1944 w stopniu generała porucznika. Uczestniczył w walkach na Froncie Południowo-Zachodnim, 3 Ukraińskim i 1 Białoruskim, operacji iziumsko-barwienkowskiej, donbaskiej, zaporoskiej, nikopolsko-krzyworoskiej, bierieznjegowato-snigiriowskiej, odeskiej i brzesko-lubelskiej oraz walkach na przyczółku magnuszewskim, od września do listopada 1944 z powodu choroby przebywał w szpitalu.