Świątynia to budowla pozbawiona cech stylowych, oprócz neogotyckiej nawy południowej. Została wzniesiona z cegły i kamienia, częściowo otynkowana, pokryta jest dachówką i blachą. Oryginalnie była to świątynia jednonawowa, posiadająca węższe, prostokątne prezbiterium oraz zakrystię od strony północnej. Następnie była wielokrotnie rozbudowywana: od strony południowej dobudowana została neogotycka nawa boczna, następnie od strony północnej kaplica, później została powiększona od strony zachodniej nawa i wreszcie także od strony zachodniej zostały dobudowane dwie wieże. Zabytkowymi elementami są wschodnia cześć nawy głównej, prezbiterium i nawa południowa. Na zewnątrz nawę główną, prezbiterium i nawę południową nakrywają dachy dwuspadowe. Neogotycka nawa południowa posiada dwa przęsła i jest zamknięta trójbocznie, przylega do niej od strony wschodniej mała kaplica, zamknięta także trójbocznie. Część neogotycka opięta jest uskokowymi szkarpami i obwiedziona przy kalenicy dachu fryzem konsolkowym. Wnętrze jest oświetlone przez duże ostrołukowe okna. Prezbiterium i nawa główna nakrywają stropy zwierciadlane, nawa i kaplica od strony południowej nakrywają sklepienia krzyżowe. Łuk tęczowy zamknięty jest półkoliście, prezbiterium i nawę główną oddzielają od kaplicy i nawy południowej ostrołukowe arkady.