Po śmierci generała w 1790 roku jego zadłużony majątek poddano eksdywizji (podziałowi między wierzycieli) i Nahorodowicze wraz z kilkoma innymi majątkami kupiła starościna bielicka Łęska. Na początku XIX wieku odsprzedała kilka folwarków, w tym w 1820 roku Nahorodowicze Ignacemu Dmochowskiemu herbu Pobóg, wicemarszałkowi szlachty powiatu oszmiańskiego, żonatemu z Marią Zenowiczówną. Nahorodowicze pozostawały w rękach tej rodziny do 1939 roku. Synem Ignacego i Marii był Wincenty Dmochowski, malarz, autor m.in. obrazu Nahorodowicze, mąż Salomei Orłowskiej był kolejnym dziedzicem majątku, a po nim – jego syn Władysław (1838–1913), powstaniec styczniowy i rysownik. Ostatnim właścicielem Nahorodowicz przed 1939 rokiem był syn Władysława Stanisław Dmochowski. Dobra te liczyły wtedy 657 ha.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku Nahorodowicze, wcześniej należące do województwa nowogródzkiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie powiatu słonimskiego (ujezdu), wchodzącego w skład kolejno guberni: słonimskiej, litewskiej, grodzieńskiej i mińskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Nahorodowicze wróciły do Polski, weszły w skład gminy Pacowszczyzna w powiecie słonimskim województwa nowogródzkiego.