W okresie powojennym prowadził prywatną praktykę prawniczą, a w 1952 został doradcą amerykańskiej delegacji Komisji Okupacyjnej Niemiec. W połowie lat 50. został prokuratorem stanowym w hrabstwie Winnebago, a w 1960 wybrano go do Izby Reprezentantów z ramienia Partii Republikańskiej. W Kongresie zasiadał przez 20 lat – w 1980 nie ubiegał się o reelekcję. Usiłował zdobyć nominację prezydencką republikanów, jednak bez powodzenia. Postanowił wówczas wystartować jako kandydat bezpartyjny, postulując zrównoważenie budżetu i ograniczenie wydatków oraz poparcie dla ustaw o równości praw kobiet i homoseksualistów. W głosowaniu powszechnym uzyskał ponad 5,7 milionów głosów, co stanowiło trzeci wynik wśród kandydatów. Po porażce wyborczej skupił się na karierze naukowej i otrzymał tytuł profesora wizytującego licznych uczelni, m.in.: Uniwersytetu Stanforda, Uniwersytetu Brandeisa, Uniwersytetu Stanu Oregon czy University of Massachusetts. Zmarł 3 grudnia 2017 w Waszyngtonie.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Zmarli w 2017 Kategoria:Amerykanie pochodzenia szwedzkiego Kategoria:Członkowie Izby Reprezentantów Stanów Zjednoczonych z Illinois Kategoria:Kandydaci na urząd prezydenta Stanów Zjednoczonych Kategoria:Republikanie (Stany Zjednoczone) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stanforda Kategoria:Ludzie urodzeni w Rockford (Illinois)