We wrześniu 1939 uczestniczył w zajmowaniu zachodniej Ukrainy, czyli agresji ZSRR na Polskę, a 1939–1940 w wojnie z Finlandią. Od czerwca 1941 do kwietnia 1944 jako dowódca klucza, zastępca dowódcy i dowódca eskadry 81 pułku Lotnictwa Dalekiego Zasięgu brał udział w wojnie z Niemcami, uczestnicząc m.in. w walkach na Ukrainie, w Donbasie, bitwie o Kaukaz, walkach na Kubaniu, bitwie pod Kurskiem i likwidacji blokady Leningradu. W 1941 został zestrzelony, jednak wyskoczył na spadochronie, w 1942 był lekko ranny. W lipcu 1944 został inspektorem w 6 Korpusu Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, w kwietniu 1945 dowodził 240 gwardyjskim lotniczym pułkiem bombowców. Brał udział w operacji białoruskiej, sandomiersko-śląskiej, nadbałtyckiej, królewieckiej i berlińskiej. Wykonał 356 lotów bojowych (w tym 316 nocą), prowadząc naloty na siłę żywą i technikę wojskową wroga. Po wojnie do kwietnia 1946 dowodził 240 gwardyjskim lotniczym pułkiem bombowców w Północnej Grupie Wojsk stacjonującej w Polsce, później służył w Lotnictwie Dalekiego Zasięgu na Ukrainie, 1951-1954 dowodził 251 gwardyjskim lotniczym pułkiem bombowców ciężkich w Boryspolu, potem był zastępcą dowódcy, a od lipca 1955 do listopada 1956 dowódcą 15 Lotniczej Dywizji Bombowców Ciężkich w Żytomierzu.