Zaczęto za nie uważać przede wszystkim instytucje duchowne: biskupstwa, kapituły, klasztory. Osoba prawna obok człowieka również posiadała zdolność prawnąDariusz Makiłła, Historia prawa w Polsce, 2008, s. 31-32.. Zdolność do czynności prawnych następowało z chwilą, gdy dana osoba osiągała dojrzałość fizyczną. Statut warcki określił jednak lata prawne dla mężczyzn od lat 15, a dla kobiet od lat 12. Lata te jednocześnie uprawniały do zawarcia małżeństwa. Dla okresu średniowiecza charakterystyczne były różnice w zakresie zdolności prawnej i zdolności do działania ze względu na: przynależność do grupy społecznej a później stanowej; płeć – pełnię praw posiadali dorośli mężczyźni, a dojrzała kobieta pozostawała pod opieką rodziny aż do wyjścia za mąż. Bardziej samodzielna była pozycja wdowy, która zarządzała majątkiem zmarłego męża aż do swojej śmierci; przynależność państwową; przynależność etniczno-wyznaniową – Żydzi nie mogli zawierać małżeństw z chrześcijanami, mogli mieszkać tylko w wyznaczonych im miejscach, ale mieli także szczególne prawa jak prawo pożyczania pieniędzy na procent.