Dla maszyny zaplanowano silnik o mocy 100 koni mechanicznych, który miał rozwijać prędkość 12 km/h po drodze i 6 km/h w terenie. Plan ten okazał się nierealny i nie uwzględniał warunków terenowych frontu.
W rozwój projektu czołgu zaangażował się inżynier Joseph Vollmer, natomiast Steiner pracował nad udoskonaleniem gąsienic Holta, tak by pasowały do czołgu, dzięki czemu projekt otrzymał „drugie życie”. W kwietniu 1917 roku rozwiązania techniczne były gotowe, a 14 maja zatwierdzono po kontroli drewniany prototyp czołgu. 1 grudnia 1917 roku zamówiono 100 maszyn nazwanych Sturmpanzerwagen A7V, z czego 20 zostało faktycznie ukończonych, gdyż niemiecki przemysł zbrojeniowy nie miał żadnych wolnych mocy produkcyjnych, by plan ten zrealizować w całości.
Specyfikacja techniczna Produkowane przez Daimler-Motoren-Gesellschaft A7V różniły się szczegółami konstrukcyjnymi, dlatego też różna była ich masa (30–33 tony). Czołg o długości 8 metrów, napędzany był dwoma centralnymi silnikami benzynowymi o mocy 100 KM (74,6 kW). Gąsienice miały długość 4,5 metra, a każdy tor miał 15 kół nośnych. Ponieważ prześwit wynosił zaledwie 20 centymetrów, poruszanie się po miękkim terenie powodowało poważne trudności. Czołg był w stanie pokonać jedynie rowy o szerokości 2,2 metra i przeszkody o wysokości 0,5 metra.