był posłem do końca kadencji w 1889. W Sejmie nie związał się z żadnym stronnictwem, reprezentował jednak poglądy konserwatywne. Pracował głównie w komisjach podatkowej, drogowej i gorzelnianej; zajmował się sprawami podatkowymi, a przede wszystkim administracyjnymi. W liście z 27 września 1880 Florian Ziemiałkowski zaproponował mu przyjęcie laski marszałkowskiej, jednak Starowieyski odmówił.

W latach 1861–1892 Starowieyski był kuratorem ekonomicznym Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Lwowie. W latach 1863–95 wchodził w skład Rady Nadzorczej Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie od 1883 do 1887 pełniąc funkcję prezesa. Od 1867 był członkiem Rady Powiatowej w Krośnie, sprawując w latach 1867–1888 funkcję jej prezesa. W latach 1870–1875 był prezesem Wydziału Okręgowego Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w Krośnie. W 1874 został też prezesem założonego wtedy w Krośnie Towarzystwa Zaliczkowego. Dn. 17 VII 1877 za zasługi dla Krosna i powiatu otrzymał tytuł honorowego obywatela Krosna. W latach 1870–1873 był członkiem Krakowskiej Kasy Oszczędności. W 1887 cesarz Franciszek Józef I mianował go dożywotnim członkiem Izby Panów w Radzie Państwa w Wiedniu, 17 stycznia 1891 otrzymał od papieża Leona XIII godność tajnego podkomorzego.