Podczas wyborów w 1876 roku głównymi kandydatami byli Samuel J. Tilden (demokrata) i Rutherford Hayes (republikanin). W czasie zliczania głosów z poszczególnych stanów szacowano, że Tilden ma zapewnione 184 głosy elektorskie, podczas gdy Hayesowi przypadało 166. Sytuacja ta oznaczała, że do elekcji demokracie brakowało jednego głosu. Z Karoliny Południowej, Florydy i Luizjany napłynęły dwa różne komplety wyników, od dwóch samorządów. Aby rozstrzygnąć spór, przewodniczący pro tempore Senatu powołał komisję składającą się z pięciu kongresmanów, pięciu senatorów i pięciu członków Sądu Najwyższego (w piętnastoosobowy skład wchodziło 7 demokratów, 7 republikanów i jeden sędzia niezależny – David Davis). Tuż przed rozpoczęciem prac Davis został wybrany do Senatu i ustąpił z komisji. Ponieważ demokraci nie mieli więcej reprezentantów w Sądzie Najwyższym, miejsce Davisa zajął Bradley. Komisja przegłosowała sporne głosy na korzyść Hayesa stosunkiem głosów 8:7. Badacze historii Stanów Zjednoczonych uznali, że Hayesowi słusznie przyznano głosy Karoliny Południowej i Luizjany, lecz niesłusznie otrzymał głosy Florydy, zatem prezydentem powinien zostać Samuel J.