Podczas słowackiego powstania narodowego we wrześniu-październiku 1944 wykonał wiele nocnych lotów bojowych, dostarczając sprzęt i ewakuując rannych.
Podczas wojny wykonał 262 loty bojowe, prowadząc naloty na siłę żywą i technikę wroga. W sierpniu-wrześniu 1945 brał udział w wojnie z Japonią jako zastępca dowódcy eskadry 7 gwardyjskiego lotniczego pułku bombowego Frontu Zabajkalskiego; wykonał wówczas 28 lotów bojowych. Po wojnie służył w Zabajkalsko-Amurskim Okręgu Wojskowym jako zastępca dowódcy eskadry, 1946-1952 był zastępcą dowódcy i dowódcą eskadry bombowców w Boryspolu, 1952−1953 lotnikiem-inspektorem Zarządu Przygotowania Bojowego Lotnictwa Dalekiego Zasięgu, a od czerwca do sierpnia 1953 zastępcą dowódcy 37 gwardyjskiego lotniczego pułku bombowców w Szatałowie w obwodzie smoleńskim. W 1956 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino, 1956–1958 dowodził pułkiem ciężkich bombowców w Uzynie/Semipałatyńsku, później był zastępcą dowódcy i od listopada 1959 do maja 1961 dowódcą 79 Lotniczej Dywizji Ciężkich Bombowców w Semipałatyńsku, a 1961−1963 I zastępcą dowódcy 8 Samodzielnego Lotniczego Korpusu Ciężkich Bombowców w Błagowieszczeńsku.