Paris: Hachette, 1919, t. V/1, s. 945)., dopiero później NadreniaBrockhaus Enzyklopädie, dz. cyt., t. 6, s. 773.. Wyspecjalizowanych producentów tych naczyń określano mianem diatretarii (Codex Theodosianus XIII 42; Codex Justinianus X 66 (64), 1)Enciclopedia dell'arte antica, classica e orientale, dz. cyt., t. 3, s. 91; A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, dz. cyt. w bibliografii..
Produkowano je w złożony sposób poprzez łączenie z cienkościennym korpusem naczynia delikatnej siatki szklanej za pośrednictwem słupków wielkości do 0,8 cm; w ten sposób pokrywano brzusiec siatką z nitek dekoracyjnie krzyżujących się lub falistych. Niektóre egzemplarze zamiast szklanej siatki zdobią sceny figuralne (np. tzw. puchar Likurga, kielich z maskami i kolumnami z Varese, situla ze sceną polowania z weneckiego skarbu św. Marka)Enciclopedia dell'arte antica, classica e orientale, dz. cyt., t. 5, s. 1156. czy nawet napisy, jak odkryty w 1725 pucharek z Novary z inskrypcją Biba, vivas multos annosAnthony Rich: Dictionnaire des antiquités romaines et grecques. Paris: Libraire F. Didot, 1859, s. 229..